Η παραβολή του σακιδίου, ή αλλιώς η τέχνη του να προετοιμάζεσαι για την πραγματική ζωή.

Συχνά, όταν μιλάω με όσους ενδιαφέρονται για τα ταξίδια μου και τις εμπειρίες μου, τυχαίνει να χρησιμοποιώ την «παραβολή του σακιδίου» για να εξηγήσω μια σκέψη μου που επαναλαμβάνεται συνεχώς στην πραγματική ζωή και στην χρησιμότητα των πραγμάτων.

Το σακίδιο, που όσον αφορά εμένα είναι ο μόνος λογικός τρόπος να μεταφέρω τις αποσκευές μου σε ένα ταξίδι,  και για το οποίο τρέφω μια στοργή σχεδόν συντροφική, θέτει στην διάθεση μου μια προφανώς περιορισμένη δυνατότητα, τόσο από άποψη  επιβάρυνσης (όγκος), όσο και από άποψη μεταφερόμενου βάρους.

  Αν και μπορώ να βρω λίγο επιπλέον χώρο κρεμώντας αντικείμενα στο εξωτερικό του σακιδίου μου, και  με λίγη άσκηση μπορώ να συνηθίσω σε όλο και μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες μου, παρόλα αυτά υπάρχουν και κάποια όρια που δεν έχει νόημα να ξεπεράσω για να μην μετατραπεί ένας απλός μικρός περίπατος σε ένα πραγματικό βασανιστήριο.

Για τον γύρο του κόσμου #1,  για παράδειγμα, είχα φύγει με ένα σακίδιο εντελώς απλό που ζύγιζε 13 κιλά. Έξι μήνες μετά επέστρεψα με ένα σακίδιο που ζύγιζε πάνω από 20 κιλά, με παπούτσια, μπουφάν και υπνόσακο γαντζωμένα απ ’έξω, και αυτό πιθανότατα ήταν και το μέγιστο όριο της άνεσης μου. Τώρα λοιπόν ως αποτέλεσμα της περιορισμένης του χωρητικότητας, το σακίδιο μας αναγκάζει να αξιολογήσουμε την χρησιμότητα των αποσκευών μας και γίνεται με κάποιον τρόπο ένα μέτρο σύγκρισης, ένα φίλτρο.

Ανάμεσα σε δυο χρωματιστές μπλούζες, για παράδειγμα, η μία εκ των οποίων μπορεί να φορεθεί μόνο με ένα συγκεκριμένο παντελόνι, ενώ η άλλη μπορεί να συνδυαστεί με όλα, εγώ προτιμώ την δεύτερη γιατί είναι πιο ευέλικτη. Δεν θα κουβαλήσω ένα μάλλινο πουλόβερ μεγάλο και βαρύ για να προστατευτώ από το κρύο, αλλά θα προτιμήσω ένα λεπτό και εξίσου ζεστό πουλοβεράκι φλις, γιατί είναι πιο ελαφρύ και λιγότερο ογκώδες.

Από τα λεπτά και όμορφα παπούτσια προτιμώ καλύτερα ένα ζευγάρι γερά παπούτσια με τα οποία μπορώ να περπατήσω, να ανέβω σε ένα βουνό και γιατί όχι να πάω και για χορό.

(Μετά υπάρχουν και αντικείμενα που χρειάζονται μία και μόνο φορά σε όλη την ζωή σου, μα είναι αναντικατάστατα. Μισό ρολό χαρτί υγείας σε στιγμές ανάγκης και θα ξαναβρείτε την χαμένη σας πίστη στον Θεό, σας το εγγυώμαι, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.)

Και αφού ξεκαθαρίσαμε το προσωπικό  και συγκεκριμένο κριτήριο χρησιμότητας του καθενός, το σακίδιο συμπεριφέρεται όπως ένα φίλτρο: δεν έχει σημασία η προσήλωση μας στα αντικείμενα, η μάρκα τους ή το κόστος τους, αυτό που μένει έξω από το σακίδιο είναι λιγότερο χρήσιμο από αυτό που μπαίνει. Τελεία.

Ο Chris MacCandless , γνωστός και ως Alex Superstamp, το άτυχο παιδί που έγινε εν αγνοία του ο πρωταγωνιστής του «Into the wild», απ’ ότι φαίνεται είχε γράψει κάποτε στο ημερολόγιό του:  «ένας άνθρωπος πρέπει να έχει μόνο ό,τι μπορεί να κουβαλήσει μέσα σε ένα σακίδιο τρέχοντας». Εμένα δε μου αρέσει να τρέχω και προτιμώ μακράν περισσότερο να περπατάω, μα πιστεύω ότι η ουσία είναι ξεκάθαρη: αν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ένα ταξίδι μηνών  μόνο με όλα αυτά που χωράνε σε ένα σακίδιο, τότε ότι μένει εκτός είναι εντελώς περιττό.

Το να ετοιμάζεις ένα σακίδιο είναι μια λεπτή τέχνη σχετικά με την οποία σίγουρα θα γράψω κάτι άλλο, αλλά εδώ θέλω να μιλήσω για φορτία-αποσκευές, με λίγα λόγια για την ίδια την ζωή.

Στο κάτω κάτω, κι εμείς οι ίδιοι δεν κουβαλάμε βαριά φορτία, συνεχώς πάνω στις πλάτες μας;

Όλοι εμείς προχωράμε κατά μήκος στον δρόμο της ύπαρξής μας, συλλέγοντας στο ενδιάμεσο αντικείμενα, αισθήσεις, αναμνήσεις, σχέδια, συναισθήματα, ιδέες, πάθη, προσδοκίες, σχέσεις, φήμες, φόβους.

Συσσωρεύουμε εσωτερικά και εξωτερικά πράγματα πάνω σε πράγματα, πετώντας σπανίως και μόνο λίγα απ’ όλα αυτά, και μετά από χρόνια ίσως ίσως  αντιλαμβανόμαστε ελάχιστα το πόσο «το σακίδιό μας» έχει γίνει βαρύ και δυσβάσταχτο, το πόσο μας εμποδίζει στον δρόμο μας, ίσως μέχρι να φτάσει στο σημείο να μας συντρίψει στο έδαφος και να μας αποτρέπει από το να συνεχίσουμε.

Ας σταματήσουμε λοιπόν μια στιγμή, να δούμε το νόημα της κατάστασης και να ελέγξουμε τις αποσκευές μας!

Από το δικό μου ιδανικό σακίδιο ταξιδίου θα ήθελα σίγουρα να ξεφορτώσω όλα τα περιττά βάρη, για να κρατήσω μόνο οτιδήποτε ελαφρύ έχω, χρήσιμο και σημαντικό, και ν’ αφήσω  τόσο χώρο όσο χρειάζεται για τα καινούρια πράγματα που σίγουρα θα έρθουν: το ίδιο πρέπει να κάνω και για εμένα τον ίδιο, για την ζωή μου.

Επιλέγω λοιπόν να κουβαλάω μαζί μου την σύνεση, μα όχι τον φόβο.

Την ευρύτητα πνεύματος, όχι την προκατάληψη.

Το θάρρος, όχι  την αναισθησία.

Θα  πάρω σίγουρα μαζί μου τις επιθυμίες, τα πάθη και όλα μου τα όνειρα, αλλά θ’ αφήσω τα βάρη του παρελθόντος στο σπίτι.

Τις πεποιθήσεις μου, τις ιδέες και τα σχέδιά μου, όχι τις προσδοκίες άλλων.

Την ησυχία, όχι τον θόρυβο.

Την αγάπη και όχι την καχυποψία.

Ορίστε λοιπόν, αν η ζωή είναι ένα ταξίδι, τότε σίγουρα είναι πολύ καλύτερο να ταξιδεύουμε ελαφριοί, δε βρίσκετε;

του  Wandering Will

μετάφραση-απόδοση: Κροκίδου Παρασκευή Μαρία

Πηγή: http://wanderingwil.com/la-metafora-dello-zaino-ovvero-larte-di-prepararsi-alla-vita/